ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਨਾਟਕੀ/ਫਿਲਮੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਦਾ ਮਸਲਾ ਅਸੂਲਨ ਤੌਰ ਉੱਤੇ ਵਿਚਾਰਨ ਵਾਲਾ ਮਸਲਾ ਹੈ। ਇਤਿਹਾਸ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਦਾ ਸਰੋਤ ਹੈ ਤੇ ਫਿਲਮਾਂ ਤੇ ਨਾਟਕ ਮਨੋਰੰਜਨ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹਨ। ਇਤਿਹਾਸ ਪੜ੍ਹਨ-ਸੁਣਨ ਜਾਂ ਜਾਨਣ ਦਾ ਮਨੋਰਥ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਵਿਚ ਅਮਲੀ ਸੁਧਾਰ ਲਈ ਉਤਸ਼ਾਹ ਹਾਸਿਲ ਕਰਨਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਤੇ ਸਿਨੇਮਾ ਲੋਕ ਵਕਤ ਗੁਜ਼ਾਰਨ ਅਤੇ ਮਨਪਰਚਾਵੇ ਲਈ ਵੇਖਦੇ ਹਨ। ਮਨੋਰੰਜਨ ਦੇ ਸਾਧਨ ਤੋਂ ਇਲਾਵਾ ਫਿਲਮਾਂ ਮਾਇਆ (ਪੈਸੇ) ਦਾ ਇਕ ਵੱਡਾ ਕਾਰੋਬਾਰ ਹਨ। ਇਸ ਬਾਰੇ ਕਈ ਵਿਚਾਰਵਾਨ ਹਿੱਸਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਵਿਚਾਰ ਵੀ ਸਾਂਝੇ ਕੀਤੇ ਹਨ ਕਿ ਫਿਲਮੀ ਕਾਰੋਬਾਰੀਆਂ ਦਾ ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਪਰਚਾਰ ਲਈ ਜਾਗਿਆ ਹੇਜ ਅਸਲ ਵਿਚ ਇਤਿਹਾਸ ਦੇ ਨਾਮ ਉੱਤੇ ਮਾਇਆ ਦੇ ਕਾਰੋਬਾਰ ਦਾ ਸੂਚਕ ਹੈ।
ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ, ਸਾਹਿਬਜ਼ਾਦਿਆਂ, ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬ ਦੇ ਸੰਗੀ ਗੁਰਸਿੱਖਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ਹੀਦਾਂ ਦੇ ਸਵਾਂਗ ਦਾ ਮਸਲਾ ਜਦੋਂ ਵੀ ਉੱਠਦਾ ਹੈ ਤਾਂ ਬਹੁਤ ਸਾਰੇ ਸੱਜਣ ਜਗਿਆਸਾ ਵੱਸ ਇਹ ਪੁੱਛਦੇ ਹਨ ਕਿ
• ਇਹ ਫਿਲਮਾਂ ਕਿਉਂ ਨਹੀਂ ਬਣਨੀਆ ਚਾਹੀਦੀਆਂ?
• ਕਈ ਲੋਕ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਇਹ ਫਿਲਮਾਂ ਪਰਚਾਰ ਦਾ ਸਾਧਨ ਹਨ, ਉਹਨਾ ਨੂੰ ਕੀ ਕਿਹਾ ਜਾਵੇ?
• ਸਾਨੂੰ ਦੱਸੋ ਕਿ ਇਹਨਾ ਫਿਲਮਾਂ ਦੇ ਕੀ ਨੁਕਸਾਨ ਹਨ ਤਾਂ ਕਿ ਅਸੀਂ ਅੱਗੇ ਦੱਸ ਸਕੀਏ? ਆਦਿ ।
ਇਸ ਸੰਬੰਧੀ ਸਾਲ 2022 ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਗੁਰੂ ਸਾਹਿਬਾਨ ਦੇ ਫਿਲਮੀ ਸਵਾਂਗਾਂ ਦਾ ਰਾਹ ਵਧਦਾ ਨਜ਼ਰ ਆ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤਾਂ ਤਕਰੀਬਨ 15 ਸਾਲਾਂ ਦੌਰਾਨ ਅਦਾਰਾ ਸਿੱਖ ਸਿਆਸਤ ਵੱਲੋਂ ਇਸ ਮਸਲੇ ਬਾਬਤ ਅਸਲੂਨ ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਕਰਦਿਆਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਤ ਕੀਤੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ ਪੁਸਤਕ ‘ਖਾਲਸਾ ਬੁੱਤ ਨਾ ਮਾਨੈ ਕੋਇ: ਨਵੇਂ ਜਮਾਨੇ ਦੇ ਬਿਜਲਈ ਬੁੱਤਾਂ ਦੇ ਪਰਸੰਗ ’ਚ’ ਅਤੇ ਸਾਲ 2025 ਵਿਚ ਪਿਛਲੀ ਸਦੀ(ਵੀਹਵੀ ਸਦੀ) ਵਿਚ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਗੁਰ/ਸਿੱਖ ਇਤਿਹਾਸ ਦੀ ਫਿਲਮੀ ਪੇਸ਼ਕਾਰੀ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਸਿਧਾਂਤਕ ਲਿਖਤਾਂ ਅਤੇ ਮਤਿਆ ਨੂੰ ਇਕਤਰ ਕਰਕੇ ‘ਖਾਲਸਾ ਬੁੱਤ ਨਾ ਮਾਨੈ ਕੋਇ: ਇਤਿਹਾਸ ਦੀਆਂ ਪੈੜਾਂ ’ਚੋਂ’ ਪੁਸਤਕਾਂ ਸੰਪਾਦਿਤ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆ। ਜਿਸ ਨੂੰ ਅਦਾਰਾ ਬਿਬੇਕਗੜ੍ਹ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਨ ਵੱਲੋਂ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ਿਤ ਗਿਆ ਹੈ। ਇਹਨਾਂ ਦੋਹਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਵਿਚਲੀਆਂ ਲਿਖਤਾਂ ਦੇ ਚੌਣਵੇਂ ਹਿਸਿਆਂ ਵਿਚੋਂ ਸੰਖੇਪ ਰੂਪ ਵਿਚ ਦੋ ਚੌਵਰਕੀਆਂ ਤਿਆਰ ਕੀਤੀਆਂ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਜਿਹਨਾਂ ਨੂੰ ਪਾਠਕਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਪੇਸ਼ ਕੀਤਾ ਜਾ ਰਿਹਾ ਹੈ।
ਆਪਣਾ ਫਰਜ਼ ਸਮਝਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਵਡੇਰਿਆਂ ਵੱਲੋਂ ਮਰਜ਼ ਦੀ ਕੀਤੀ ਗਈ ਪਛਾਣ ਤੇ ਇਸ ਦੀ ਰੋਕਥਾਮ ਲਈ ਕੀਤੇ ਯਤਨਾਂ ਨੂੰ ਇਹਨਾਂ ਕਿਤਾਬਾਂ ਅਤੇ ਚੌਵਰਕੀਆਂ ਦੇ ਰੂਪ ਵਿਚ ਇਕੱਤਰ ਕਰਕੇ ਸੰਗਤਾਂ ਦੇ ਸਨਮੁਖ ਪੇਸ਼ ਕਰਨ ਦਾ ਨਿਮਾਣਾ ਜਿਹਾ ਯਤਨ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਅਸੂਲਾਂ ਉੱਤੇ ਪਹਿਰੇਦਾਰੀ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆਂ ਲਈ ਜੇਕਰ ਇਹ ਕਿਰਤ ਸਹਾਈ ਹੁੰਦੀ ਹੈ ਤਾਂ ਅਸੀਂ ਆਪਣੇ ਯਤਨ ਨੂੰ ਸਫਲਾ ਸਮਝਾਂਗੇ।
